آتلیه

سلام پرنیان مامان....خوبی خوشگلکم....

روز به روز که میگذره تو خوشگلتر میشی....شاید هم من عاشق ترر....

عاشق اون چشمهای خندان..اون موهای  از جلو صاف و از پشت موج دار...عاشق اون دندون های خرگوشی فاصله دار...عاشق اون دستای کوچولوت که موقع خواب به چشمات می مالی و قرمزشون می کنی....

میدانی دخترکم....

دیروز حسابی من و بابایی را ترساندی....وحشت کردیم از دیدن پایت....من که همانجا نشستم و گریه کردم....بعد بابایی ترسیده بود..دوتایی هول کرده بودیم..

اصلا از اول اولش بگویم برایت....طبق معمول این چند وقت که شبش دیر خوابیده بودی....ظهر ساعت 12 بیدارت کردم..آنهم به زور ورزش دادنت و آوازهای بابایی....بعد ..باز طبق معمول همه روزه شلوارت را خواستم عوض کنم...درش که آوردم...همه جای پایت دونه های قروز بزرگ و کوچک بود..از آن بالای بالا...تا مچ پایت...همه اش قرمز بود...بعد تو هم با آن دست های کوچولویت انگار که بخواهی پاهایت را بخارانی..همش میمالیدی ...راستش این را که دیدم...جیغ که زدم...وحشت که کردیم..دیگر حواسمان نبود که امروز پنج شنبه هست و دکترت نیست...کارهایت را که کردم با بابایی که خسته از کار آمده بود ...ناهار نخورده رفتیم که به دکتر برسیم....

بماند که دکترت نبود....بماند که اشتباهی به جای دفترچه ات ..دفترچه ی خودم را برده بودم....بماند که رفتیم کلینیک کودکانی که از برخوردشان رضایت نداشتم...

ولی دکترت که پایت را دید....معاینه ات که کرد...همه اش رفته بود!!!وقتی نشانه ها را گفتم...دکتر گفت که علایم کهیر است و به خاطر حساسیت غذاییت بوده...گفت که این دانه ها کمرنگ و پر رنگ میشود..خارششان زیاد است..تا یک هفته وجود دارد و ممکن است بدتر و بدتر شود....برایت پماد نوشت....گفت در صورت بیشتر شدن آمپولی را که نوشته ام بزنید...و خیلی چیزهای دیگر...مثلا نخوردن فلفل دلمه ای و گوجه و کیوی و ...(خدا را شکر نداده ام اینها را به تو)

بعد که دواهایت را گرفتیم...خانه که آمدیم....لباست را که عوض کردم برای پماد زدن...

همه نشانه ها رفته بود!!...با خودم گفتم شاید زرد شده!!بعد دوباره قرمز میشود!!ولی خدا را شکر دیگر خبری از آن دانه ها نشد..

نمیدانم چه بود..ولی خدا را شکر هرچه بود بعد کلی ترساندن من به سرعت نور خوب شد...لنگار که از اول نبوده است...

به گمانم این نشانه ای بوده است که خدا را به خاطر سلامتیت همیشه و همیشه شکر گویم و دست از نگرانی ها و دلواپسی های زیادم بردارم..چون یکی آن بالاهاست که خودش همیشه همیشه هوایت را دارد...

و خبر خوب دیگر اینکه...عزیزجان و آقا جان بعد یک مسافرت 10 روزه....بالاخره از مشهد آمدند و کلی سوغاتی گیرمان آمد.البته که سوغاتی های شما بیشتر بود...

قربانت بروم که لباس عروسی که عزیز جان برایت آورده اندازه ت هست و میخواهم برای آتلیه ماه آینده بپوشانمت...البته خداکند هوای آتلیه خیلی سرد نباشد.....کمب عجله کردم برای عکسهای این ماهت....عزیزجان گفت صبر کن من بیایم ..بعد بروید آتلیه ولی امان از کودک سرکش درون من..ترسیدم هوا سرد شود تا این موقع ها و نشود دیگر لباس تابستانه تنت کرد و لباسهایت را درون آتلیه عوض کرد..برای همین هفته پیش رفتیم برای عکس گرفتن...

بماند که بعد 3 بار لباس عوض کردن..آن اخرها دیگر گریه می کردی و خسته شده بودی ولی خدا را شکر که این هم به خوبی تمام شد....حالا در این فکرم که وقتی برای گرفتم عکسهای قبلی ت می رویم عکس با لباس عروس هم برایت بگیریم..

خب دیگر بروم به کارهایم برسم..الان ساعت 3 نیمه شب هست ..تو ساعت 2 خوابیده ای..من آمده ام پای اینترنت....و الان دیگر وقت تمام کردن است..

میبوسمت عزیزکم......

تو تمام زندگی ما هستی....پس تا سرحد زندگی مواظبت هستیم...

مامان نوشت:عکسهایت که آماده شد در اینجا ثبت می کنم برایت..عکسهای آماده دیگر هم دارم ولی بعدا برایت میذارمشان...ببخش ..کم کم دارم سعی می کنم مامان زرنگی باشم در این کارها