یازده ماهگی

سلام کوالای مامان...

خوبی دخترکم...

میدانم باز کلی تاخیر داشته ام در نوشتن..راستش این بار اصلا هیچ بهانه ای ندارم برای این ننوشتنها...

سه ماه می گذرد از آخرین باری که نوشتم برایت...

در این مدت اتفاقهای زیادی افتاده است هم برای تو وهم برای زندگی سه نفره مان...

تو دندانهای پایین و بالا را درآورده ای.....١٠ شهریور دندان نیش ...شمت راست بالایی را....٧ مهر دندان نیش ....سمت چپ پایین را...

بعد جالب است که دندانهایت فرد بود و به جای جفت در آوردن تک تک در می آوری...یکی از بالا و یکی از پایین...پریروز تا به حال هم..یعنی از ١٥ مهر دندان نیش...سمت چپ پاییت را دروارده ای.....الان همه اش منتظر آن یکی دندان نیش بالاییت هستم تا مرواریدهایت به عدد مقدس ٧ برسد..میدانم یکی از همین روزها باز تو دندان در می آوری و من هنگام خندانت...غذا دادنت..یا آب دادنت متوجه خواهم شد..

پرنیان من....این روزها چهاردست و پا رفتن را سریع انجام می دهی..همه جا سرک می کشی...زیر مبل ها...زیر ناهار خوری...بین مبلهایی که به هم فشرده شده اند و تو خوب بینشان خودت را جا میدهی ولی راه برگشت که نبایشد برایت آنقدر جیغ میزنی که نجاتت بدهم....شبها ساعت ١٢ شب به بعد که موقع خواب بابایی میشود....از سر و کولش بالا می روی...موهایش را می کشی...سرت را به سرش می چسبانی و بعد میبینیم بابایی دارد آخ می گوید.انگار محکم زده باشی سرت را به سرش ولی خودت به جای درد فقط می خندی..آنهم از ته دل.....بعد با دست های کوچکت تمام صورت بابایی را لمس می کنی..چشمهایش را فشار میدهی....بینی اش را می کشی....به پوست زبرش! دست می کشی..در تمامی این مراحل بابایی یعنی خواب است ولی انقدر این موکشیدنها و این وول خوردنهایت ادامه پیدا می کند که پروسه خواب بابایی تا ساعت ٢-٣ طول می کشد و بعد که بابایی خوابید..من میمانم و این سرحال بودنهای آخر شبی تو و ساعت ٣-٤ باهم خوابیدن....

میگویند بد است این مدل خوابیدن..میگویند رشدت را نمی کنی...و کلی چیزهای دیگر..

باید کم کم سعی ام را بکنم...دیشب که ساعت یک خواباندمت..این یعنی کلی...امشب هم باید ادامه بدهم این روش را...

راستی دخترکم چرا راه نمی روی..

میدانم هنوز دیر نشده است....این را خوب میدانم..میدانم نباید با کسی مقایسه ات بکنم..ولی مردم که نمی دانند...اطرافیان که نمی دانند...کافی ست که دخترکی از آشنایان که دو ماه کوچکتر هم باشد راه افتاده باشد  بعد مقایسه ها و حرفهایشان شروع میشود..از اینکه چقدر تنبلی..چرا کمکش نمی کنی تا زودتر راه بیفتد و هزار چیز دیگر...بعد دل مامانی میگیرد..

ولی بی خیال...

من میدانم موقعش که بشود تا خود راه خواهی رفت...الان هم دست به مبل و گاز و دیواری راه می روی...می ایستی و و خیلی وقتها ایستادنه با عروسکهایت بازی می کنی....ولی خوب هنوز برای رفتن به کمک من نیاز داری..

وای عزیزکم..دوستت دارم..

قول قول برایت زودتر بنویسم...