اواخر هشت ماهگی

امروز سه شنبه ست...ساعت ١٢:٤٠ شب هست و تو خوابیده ای....

شاید هم چهارشنبه ست!!..ولی چهارشنبه برای من از وقتی شروع میشه که تو بعد یه خواب طولانی بیدار بشی...شیر بخوای و روزمرگیهامان شروع شود...پس الان هنوز همان سه شنبه است برای من..آنهم از نوع سر شب...

هی دخترک ٨ ماه و بیست و هشت روزه من سلام....دو روزه دیگر که بگذرد هشت ماهگی را هم سپری می کنی ...به سلامتی وارد نهمین ماه زندگی قشنگت خواهی شد...بزرگتر میشوی و ما مشتاقتر ...

دخترکم بگذار از کارهای این روزهایت بگویم...از آخرین روزهای هشت ماهگیت...

یادت می آید گفته بودم برایت از این خزیدنت..از گارد چهار دست و پا گرفتن ولی بلد نبودنت برای رفتن...یادت می آید گفته بودم  که چقدر دلم می خواهد زود یاد بگیری ان کار را..

خوب به سلامتی دیروز بالاخره این کار انجام شد...تو شدی بچه چهار دست و پا بروی من!!

اصلا بگذار از لحظه کشف این ماجرا بگویم برایت...

اول از همه بگویم که پدری کشف کرد  تواناییت در چهار دست و پا رفتن را...

تو کنار بابایی مشغول بازی بودی....من هم در آشپزخانه مشغول....بعد بابایی یهو بلند داد زد خانوم بیا اینجا...زود باش...

میدانی عزیزکم..

آن لحظه ترسیدم که نکند اتفاق بدی برایت افتاده...سرت به جایی خورده یا چیزی را در دهان کرده ای...همه آن فکرها همان چند ثانیه از خاطرم گذشت..

وقتی بدو و با عجله آمدم....چهره هیچ کدامتان چیز  ناخوشایندی نشان نمی داد...دیدم بابایی خوشحال است.....

میگوید نگاه کن دخترم را....دارد میرود....بعد اشاره کرد به مسافتی و گفت...باورت میشود این همه را خودش آمده...بعد با ذوق هی تشویقت کرد که بروی و تو چند قدم دیگر رفتی و بعد افتادی...

و من خندیدم...ذوق کردم...خیالم راحت شد و تو باز کمی رفتی...

این دو روز بیشتر چهاردست و پا میروی..بعد خسته که میشوی باز می خزی...

آخر میدانی....سرعت خزیدنت زیاد شده...فرز هستی شدید....ولی چهار دست و پا رفتن کند است..چون ابتدای کارت است...نابلدی هنوز...انگار هنوز قلقش دستت نیامده باشد...برای همین وقتی حوصله ات برود..عجله داشته باشی برای رسیدن به چیزی که دیده ای......دوتایش را قاطی می کنی..کمی چهاردست و پا...بعد ...دوباره خزیدن..و هی این روند جابه جا می شود...

هی دخترکم پس یادت باشد ١٢ تیر  ٩١ ..در یک بعد از ظهر گرم تابستانی ....تو بالاخره یک قدم دیگر به بزرگتر شدن و توانمندتر شدن نزدیک شذه ای....

خبر خوب دیگر اینکه....

اصلا برایت گفته بودم که با شروع هفت ماهگی می نشاندمت بر زمین.مبل...تکیه بر نیمکت پارک...

گفته بودم حواسم بود در تمامی این موقعیت ها که نیفتی یک وقت.....خسته نشود کمرت...مق مزنی و...

حتی غذا دادنت هم مدل نشسته بود بیشتر....مینشستی..منم روبه رویت و بعد یا باهم ماشین بازی میکردیم و یا غذا خوردن تو...

بگویم که...همیشه هم خودم می نشاندت....خودت بلد نبودی عمل نشستن را...

ولی از ١١ تیر تا به حال....چند بار نشسته ای...اول هم دقت نمی کردم راستش...شک می کردم می گفتم نکند خودم نشاندمت....اخر میدانی....من تیز نیستم در موراد کوتاه....دقیق نمیشوم خیلی...

تا امروز که خوابانده بودمت روی زمین....خودم هم کنارت دراز کشیده بودم و قلقلک بود و خنده های بی صدای تو....بعد ..به یکباره دستت را تکیه گاه کردی....کمی زور و کمی تکان خوردن و  بعد...نشستی.....من جا خوردم..نگاه می کردم و باورم نمیشد برای لحظه ایوووو

وای میدانی دخترکم اینقدر خوشم آمد از این کارت...از این زود یادگرفتنهایت..از این فرز بودنهایت...

چه کار کنم آخر...

من یک مادرم که همه این چیزها برایم تازه گی دارد...

هربار که چیز جدیدی یاد میگیری...با خودم میگویم..این همان دخترک توست که در دلت بود و برایش لالایی می خواندی...الان بزرگ شده....خانم شده...

دخترکم نمیدانی چه حسی دارم آن وقت ها..دلم می خواهد گازت بگیرم..ببوسمت....نازت کنم..بچلانمت....بعد با خودم می گویم هنوز کوچک است برای این چلاندن های سفت..بگذار بزرگ شود...بزرگتر شود...بعد می پرانیش هوا....بالا و بالاتر....بعد وقتی گرفتیش از آسمان...محکم می چسبانیش به خودت..فشارش میدی محکم به سینه ات..تا صدای جیغ و خنده  اش بلند شود...

خبر جدیدتر اینکه...

لثه های بالایت سفید شده.....به سلامتی قرار است این چند روز مروارید دندان در بیاوری و چهار دندانه شوی...!!:-))

نمی دانی از همین  چند ساعت پیش که این سفید شدن لثه ات را دیدم  و بعد..مامان جان تاییدش کرد....چقدر خوشحال شدم..انگار خدا دنیا را به من داده باشد....بالاخره این بی تابی های این چند روزت برایش بهانه ای پیدا شد...آنهم بهانه ای شیرین....کاش بی دردسر این دندان های بالاییت هم در بیاید و بالاخره تو راحت بشوی...آخر میدانی چه شده..

دخترک قشنگ من این چند روز بهانه گیر شده ....بغل کردن دلت می خواهد فقط....دلت می خواهد همیشه کنارت باشم....آش و سوپ هم خیلی کم می خوری... شیر شده غذای اصلی ات...نق  هم میزنی....بغل کسی غیر از خودم هم که عمرا آرام بگیری...

راستش نگران شده بودم این چند روزت را..با خودم می گفتم نکند این کم رفت و آمدن ها با دیگران...این دیر به دیر دیگران را دیدنها...این فقط با من و بابایی بیشتر زمان را گذراندها...غریبه ات کرده با همه..بداخلاق و نق نقو ات کرده...وابسته ات کرده

خدا راشکر که همه اش بهانه ی دردهای دندان درآوردن دخترکم بوده...کاش زود در بیاوری و با افتخار برایت ثبت کنم که هشت ماهگی ماه بسیار بسیار خوبی بوده برای دخترکم ...آنهم از لحاظ دندان و توانمندی های شخصی...

مامان نوشت:هی دخترکم دهم تیر اولین سالگرد تولدی بود برای من... که سه نفره بودیم و سه نفره جشن گرفتیم...چه خبوش گذشت آن شب با وجود خانواده کوچک کاملمان.....

مامان نوشت:تو چقدر عاشق ان توپ کوچکی هستی که با بابایی برایت خریده ایم و همیشه خدا دمبالش روان هستی....من هم عاشق تو و ان توپ  مربوط به تو هستم:-**