خود کفایی در غذا خوردن!!

سلام عزیزکم...دخترکم..عشقم و نفسم...

(این دو کلمه آخری در خانه مان همیشه کلی حرف بابایی را دارد که پس من چی؟!!:-)))......

خوب بی مقدمه بگذار ار این روزهایت بگویم...خب فعلا که سرماخوردگیت بهتر نشده که هیچ...فکر می کنم کمی سرفه هایت بدتر هم شده...آخر امروز در خواب هم سرفه می کردی...قربانت بروم که بعد هر سرفه...بیدار میشدی..بعد که من را کنارت میدیدی آرام میشدی..خودت را من می چسباندی و دوباره می خوابیدی...این حست را دوست دارم..به من حس خوبی میدهد شددددید...

امروز برایت سوپ پختم....توهم بعد این چند روز نخوردن...دوست داشتی و خوردی آنهم با لبه کاسه....فکر نمی کردم اینقدر بهت بچسبد این جور خوردن...

یعنی اولش در یک کاسه کوچک برایت ریختم بعد کلی هم زدن برای سرد شدنش...گذاشتم کنار دهانت و تو با خوشحالی خوردی و می خندیدی...فقط کمی کثیف کاری داشت و روی لباس ریختن..که فدای سرت...تو کثیف کن من تمیز می کنم.....

اصلا دوست دارم این خوردنهایت را....

اینکه جدیدا خودت همه چیز را امتحان می کنی...قبلترها من و بابایی سر میز مینشستیم ...بعد ...تو هم آرام می ماندی و من کم کم غذا را در دهانت می گذاشتیم..

ولی چند روزیست دیگر سر میز بند نمی شوی..دلت ورجه وورجه می خواهد..شیطنت می خواهد....انداختن ظرفها از روی میز به روی زمین و خودت غذا خوردن می خواهد...

برای همین جدیدا سفره روی زمین پهن می کنیم...یک سفره ٦ نفره!!من و بابایی یک طرفش می نشینیم...تو هم  سهم ٤نفره ات را با نشستن داخل سفره پر می کنی...بعد غذایت هم که جلویت..اولش با قاشق کمی غذا را هم میزنی..بعد دیگر از قاشق خبری نیست....تویی و آن ١٠ انگشت کوچکت که همه به کمک فرایند خوردنت می آیند...برای ماست خوردن همه را درون کاسه اش می کنی....بعد یکی یکی همه را در دهان کوچکت هل میدهی و ماست سرش را می مکی...بعضی وقتها به من هم یک لطفی می کنی و انگشت ماستیت را به طرف دهانم میگیری که یعنی بخور..هرچقدر بگویم نمی خواهم..خودت بخور باز سر تکان میدهی و إإإإإإ کشیده ای میگویی و نزدیکتر می گویی که انگشت ماستیت در دهان من رود و خیالت راحت شود که مامانی هم ماست خورده...برنج راهم که دانه دانه با انگشتانت برمیداری و در دهان کوچکت قرار میدهی...فکر کن پروسه ای هزار ساله...

ناگفته نماند که در تمامی این مراحل ...من برایت از همان بشقاب خودمان لقمه لقمه غذا درست می کنم و در دهانت می گذارم تا تو ضمن شیطنت کردن غذا هم بخوری...

خدا را شکر کم و زیاد باهم کنار می آییم..

فقط قربانت شوم که این روزها ریخت و پاشهایت زیاد است....فکر کن هر شب نیمی از اسباب بازیها از هال به داخل اتاقت برده میشود..بعدهمین که صبح شد و تو بیدار شدی خودت روانه اتاقت میشوی..آنهم همراه جوجوی مبارک که کله اش را با دست گرفته و با آن ٤ دست و پا رفتن.. روی زمین میکشیش(زنده بود هزار بار جنازه شده بود)...بعد..یکی یکی چیزهاییست که کنار تکیه دادنهای من به دیوار اتاق دوباره آورده میشود بیرون..

خیالت که راحت شد..باهم میرویم به اتاق خواب من و بابایی..آنجا کل عشق و حال توست..برآن پاهای کوچکت بلند میشوی....به میزآرایش تکیه می یکنی....دستت هم که به وسایل آرایشی مامانی میرسد و جدیدا بیشتر....همه شان را می اندازه آن وسطها...رژها...لاکها..ادکلانها....برسها و مدادها و بعد انگار عشق کنی باهمه شان..با هارمونی رنگهاشان...باخودت حرف میزنی...ریمل مامانی را به گوشت میگذاری و الو الو اش می کنی...لاک قرمز رنگ را میکوبی و کلا زندگی می کنی..در تمامی این مراحل من فقط نگاه می کنم..دلم نمی آید نه بگویم..می خواهم تجربه کنی....خراب کنی....بازی کنی تا خودت ولش کنی...

در آخر هم که خسته شدی برای حسن ختام  تاتی تاتی کنان میرویم آشپزخانه..من برای غذا درست کردن و تو هم که کوالای مامان هستی اینجور وقتها.....دنبالم می ایی و کابینتها را به هم میریزی....عاشق ادویه ها و ریختنشان هستی.....عاشق کشوهای آشپزخانه و باز و بسته شدنشان...بعد که خسته شدی...دیگر می چسبی به من..کمی حرف و نق...

بعد میرویم برای میمی دادن و غذا دادن به تو ..برای تجدید قوا و شروع شیطنتی جدید..

مامان نوشت:

عکسهای آتلیه ات را که گرفته ایم قرار بود از بینشان انتخاب کنیم برای بزرگ کردن...و به همراه آن 12 عکس انتخابی خودمان که از 12 ماهت انخاب شده بدهیم برای روی شاسی زدن...انگار خدا بخواهد فردا قرار است بشود...بعدا نتیجه را برایت ثبت خواهم کرد...بوس عزیزکم ..