معجزه

سلام پرنیانم..خوبی مامان....خوشحالم که صدای نفسهایت حکایت از خوبی دارد برای من...

امشب با بابایی...سه تایی رفتیم و برای شما یک اسباب بازی جدید هوشی دیگر خریدیم...

قربان دختر گلم شوم که قدمهایش را برداشته است برای استفاده از هوشش با تمامی این بازیهای فکری...

بازی جدید پازل حیوانات.....میوه ها...و اشیا می باشد...حیواناتش هم سه سری هستند که به غیر یه بسته از سری حیوانات براای شروع بازی..بقیه را جمع کرده ایم..

الان که بازی حلقه های هوش را گاه درست گاه سر به هوایی انجام میدهی و درگذاشتن خرس زرد نهایی بر سر حلقه فرز هم شده ای..الان که خودت میتوانی لگوها را سرهم کنی و تا 4-5 لگو را با تلاش فراوان بر هم سوار می کنی و دیگر محتاج این نیستی که من برایت درست کنم و تو فقط از هم بازشان کنی..الان هر دوکار را انجام میدهی..و اگر من دست بگذارم تا برایت خانه ای چیزی بسازم غر میزنی و قهر می کنی که چرا مامانی بازیت را خراب کرده است...حالا  که جعبه پلاستیکی پازلیت را..همان که روی درهایش هشت شکل هندسی را به صورت پازل دارد و تو کم و بیش بلد شدهای و تشخیص میدهی دایره باید از این قسمت برود داخل یا مربع..از آن یکی چی برود و نرود..و این یکی را دوتا که امتحان کنی..یا شانسکی درست میشود یا مثل خیلی وقتها من درستش را دستت میدهم و تو از جایگاهش درون جعبه می اندازی و برق خوشحالی  از چشمانت بلند میشود....

برای همین تصمیم بر آن شد که بازی جدیدی به گروه بازیهای فکریت اضافه شود..هم جنبه تفریح دارد و هم جنبه یادگیری..خداراشکر که فعلا از آن پازلهای حیوانی خوشت آمده و اگر فقط بتوانم مسئله آن پازلهای و دهان مبارکتت را حل کنم مشکلی با یادگیری و بازی با تو ندارم...

تا همین الان که تقریبا نیم ساعت است خوابیده ای این بازی را 6 بار انجام داده ایم و اگرچه غلط و غلوط ولی پازلها را میدانی باید در خانه ها قرار بدی...:-))))

و اما اتفاق وحشتناکی که هنوز که هنوز است از به خیر شدنش خوشحالم..

راستش الان هم که مینویسم در شوکم...قلبم تند تند میزند....و فقط خداست که شکرش را می کنم..

قضیه از آنجا شروع میشود که تا ساعت 3 با تو نشسته بودیم(منظور همان سه نیمه شب خودمان است:-)))...)تو داشتی پلو عدسی که برایت آورده بودم را با دستهای کوچکت درون دهانت قرار میدادی ...من هم  داشتم پازلت را خراب میکردم تا باز باهم چیدمانش کنیم...درست روبه روی هم...بعد...ناگهان....دیدم تو قرمز شدی....دستت را به گلو بردی و نفس بد میکشی..ترسیدم...تند بلندت کردن ...خم کردم کمرت را...با آن یکی دست به کمرت  آرام آرام میزدم...بعد چند ثانیه بر گرداندمت..تو نگاهم می کردی...بعد دوباره قرمز شدی...نفسهای بعد...باز بر گرداندمت..اینبار محکمتر میزدم برپشتت..خمترت کرده بودم..تقریبا از پاهایت آویزان بودی..بلند داد میزدم...بابایی پاشو..بچه ام داره م.ی.م.ی.ره....و باز محکم میزدم....خوب نمیشدی...در همان حال از فکرم گذشت اگر نباشی میمیرم....نابود میشوم..و باز محکمتر میزدم....بابایی ترسیده بود..من ترسیده بود..بعد بالا آوردی.....پلوعدسها را....و خوب شدی......بغلت کردم..خودت هم در شوک بودی..آرام در بغلم جا گرفتی..نمیخندیدی..گریه نمی کردی...محکم به بغلم فشارت دادم..صورتم را به صورتت چسباندم..قلبم را که تند تند میزد به بدنت چسباندم....توخندیدی....من خندیدم...وسط گزیه..وسط نا امید شدن...وسط آن همه فکر تلخی که در سرم آمده بود..

میدانی....دخترکم....خدا تورا دوباره بر من بخشید...

ممنونم خدای مهربان را..که زندگیت را بر من دوباره بخشید.....که تورا دوباره متولد کرد...ممنون خدا جون....ممنون فرشته نگهبان دخترک کوچکم..ممنون

مامان نوشت:میدانی عزیزکم.....الان که خوابیده ای..چند دقیه یک بار دستم را میگیرم جلوی بینیت..میخواهم ببینم نفس می کشی یا..

خدارا شکر که زندگیت بر من دوباره هدیه داده شد...ممنون خدایا..

خدا نوشت:بچه هایمان را..کوچکترها و بزگترها یمان را...دوستان و آشنایانمان را.....انسانهای خوب اطرافمان را..بر ما ببخش خدایا...برما که هنوز حمایت و عشق و آرامششان  را محتاجیم..

همسر نوشت..مثل همیشه قوی...مهربان..پرغرور..تکیه گاه...تو بهترین بابایی هستی که من میشناسم در این طرفها:-)))