عدیدم....عاشگتم...

بعدا نوشت: چقدر این پست غلط نوشته داشت:-)))ببخش عزیزکم..دربینش داشتم تکرار آکادمی گوگوش میدیدم..اگر به پایان نوشته نگاه کنی ساعت سه و 30 می باشد....سعی کرده ام درست کنم این غلطها را..ولی تو بعدترها اگر جایی چیزی دیدی نخند....بخدا مامانیت خیلی بیسواد نیست:-)))

امروز چهارشنبه...شروع نگارش  یک و چهل بامداد...

سلام دخترم...خوبی پرنیان مامان..

ببخش بابت تاخیر چند روزه...بابت کم بازی کردنهای این چند روز...کم عکس گرفتنهای این مدت....درگیر بودنهای این روزها...

این روزها تو دختر گلی هستی...بسیار شیرین و بزرگ...

از حرفهای جدیدت که بسیار مورد علاقه ی من است و زدنش برایت در این سن کلی بامزه  است یکی کلمه عزیزم هست که  وقتی بخواهی من یا بابایی را صدا بزنی میگویی عدییییدم( با ی کشیده)

فکر کنم خوب توانسته ای ادای من را در بیاوری:-)))

میدانی جالبیش کجاست..کاربردش هست..انگار میدانی چه موقع باید استفاده اش کنی..به موقع اش بابا و ماا یگویی..ولی خیلی شده است که  نشسته ای..بعد تو داری با اسباب بازیهایت بازی میکنی...یک دفعه سرت را بالا میکنی و میگویی عدیدم..اینجور وقتها من و بابایی تندی بغلت میکنیم...میگوییم جونم عزیزم..و کلی ماچ و بغلی و بوس است که نثارت می شود..

خودت هم خوشت آمده است کلمه اش را بیشتر و بیشتر استفاده می کنی..

دیشب که رکورد زدی گفتی عاشگتم....این همان کلمه عاشقتم می باشد..

این کلمه از واژه های بابایی هست که چپ میرود ..راست می آید می.بو.سدت......می.بو.سدم...بعد میگوید عاشقتم..یا عاشقتانم...تو هم که زود همه چیز را یاد میگیری..

کلمه های جدید دیگر..آینه هست که به زبان تو میشود آنه......آبمیوه هست که آمیوه تلفظ می کنی و لامپ هست که لام میگویی...

آب هم که از قبل میدانستی فقط جدیدا تلفظش شده آبی با تشدید!......بده را بلدی....بیا را بلدی...بگیر  را بلدی.....وقتی هم آب بخواهی میگویی آب بده...

از لباسها ....جوراب را خوب میشناسی..تا میگویم پرنیان جوراب صورتیت کو..دستت میرود طرف جورابت...شلوار و لباس را میشناسی ولی هنوز با رنگشان مشکل داری...کلاه را میشناسی....بگویم پرنیان کلاهت را بیار...به من تحویلش میدهی....بگویم پالتوی قرمزت کو ..نشانم میدهی..

وقتی مینشانمت بر روی پاهایم...روبروی هم..چهره به چهره..... بگویم چشمای مامان..چشما پرنیان...دستت را میکشی بر چشمانم...بگویم دماغ مامانم دماغ پرنیان...دماغم را میکشی و بیب بیب میکنی...بگویم لبهای مامان ..لبهای پرنیان...دستت را بر لبانم حرکت می دهی...

هنوز با کارکرد ابروها مشکل داری که آن هم حل خواهد شد به زودی..:-)))

کلی پازل حیواناتت را دوست داری......هر روز باهم می نشینیم سرش... بارها و بارها برایت میگویم که..گربه میگه میو میو...گاوه میگه ماما..سگه میگه هاپ هاپ...جوجه میگه جیک جیک.......کانگورو میگه (صدای اسکیپی در می آورم برایت:-)))...پنگوئن میگه مگ مگ..مگ مگ....ماهی میگه....لبهایم را به هم چندبار فشار میدهم.....ببعی میگه ...بع بع..

فعلا فقط به دو کلمه خوب واکنش میدهی....یکی گاوه میگه....تو میگی بااااااااااااااااا...هرچقدر هم صدایم را کلفت بکنم و بگویم ماااااااااا توهم صدایت را کلفت نر  می کنی که بااااا..دوم هم کلمه بع بع هست که بامن همگام میشوی بَ بَ  میکنی...

عاشق لگوهای جدیدی که داری و قدش هم اندازه خودت هست شده ای.....فکر کن آن سطل خرسی شکل هم قد خودت را با خودت اینور و آنور می کشی..آنهم نه چهار دست و پا...آخر میدانی..تو عزیز دلم..دختر فسقلی من..بالاخره راه افتادی....آن سطل را وقتی بر دو پای کوچکت تاتی تاتی می کنی و میروی دمبال خودت میکشی.....و میبریش..آنهم به زور..وقتی سنگینیش می اندازدت...دوباره می ایستی آنهم به تنهایی..خودت..بعد بدون هیچ کمکی باز میروی...

از سروکله زدن با وسایل آشپزخانه خوشت می آید.....امروز برای اولین بار در پلوپز را مرتب برمیداشتی و مواد داخلش را نگاه می کردی..بعد دوباره وقتی به من تعارف میکردی تا بگیرمش!!و من با تکان دادن سر نمی گرفتمش..باز سرجایش میگذاشتی و از اول برش میداشتی...

عاشق زودپز هم که هستی....به زور می آوریش و همه لگوهایت را درونش قرار میدهی و وقتی ببرمش کلی گریه میکنی..

حرف گریه کردن شد...

دختر ..توچرا اینقدر اشکت زود جاری میشود..توچقدر نازدار هستی دختر....اگر چیزی دستت باشد که نباید....گرفتنش  گریه و اشک بعدش را همراهت دارد..آنقدر که دلمان کباب میشود....آنقدر که مانده ایم اگر کسی بگوید بالای چشمت ابروست چقدر کولی بازی در بیآوری...فکر کنم کم کم باید درست شود این اخلاقت..درست شو دختر:-)))

فکر کنم همه اش را کم و بیش گفته باشم..این جدا از اداهایت سر غذا خوردن و عاشق رشته ماکارنی بودن و بستنی زعفرانی در این سرما خوردن و کیف کردنت و مثل بابایی عاشق حلیم بودن و حلیم دست پخت مامانی را با اشتها خوردنت هست..وجدا از اون عاشق موبایل بودن و با همه آهنگی دستانت را تکان دادن و رقصیدنت هست..و کلی چیز میز دیگه که مخصوص توست..

میبوسمت عزیزکم...شبت خوش و خوابهایت پر رویا

مامان نوشت:ببخش عزیزکم اگر این چند وقت برایت ننوشتم از کارهایت..از بازیگوشیها و بامزگیهایت..راستش این روزها دغدغه فکریم زیاد بوده است...همه اش تردید دارم..راست راستش من عاشق خانه مان هستم...عاشق 130 متری بودنش...سه اتاق داشتنش...که بین اتاق ما و تو اتاقیست که هم کتابخانه مان هست و هم کامپیوتر عمومی و هم تردمیل و ..

که بعد کلی گشتن چندهفته قبل عروسی خریدیمش...که سرامیکش را بعد کلی ..انتخاب کردیم......آشپزخانه اش کلا عوض شد...سقفش کلی کار برد... که تا خود روز جهاز برون داخلش لولوه کشی جدبد میشد......که همراه خانواده بابایی تا روز قبلش کم و بیش همه جا را تمیز می کردیم.....

که جهاز و سیسمونی و تولد و بزرگتر شدنت در این خانه بوده است..که با عزیزجان برای هر اتاق و سالنش پرده جدا انتخاب کردیم..که با بابایی رنگ اتاقها و سالن را متفاوت انتخاب کردیم...آنقدر که رنگ اتاق ما یاسی کم رنگ هست و از تو صورتی (تفاوتش را خودت پیدا کن بعدترها:-)))

که فرشها و لوسترهای سقفش را با کلی وسواس انتخاب کردیم...که هربار دلم بگیرد...تنوع بخواهم ..حوصله ام باشد..هی چیدمان مبلهایش را عوض می کنم...یک بار سلطنتی ها اول سالن می آید و راحتی ها بعدترش..یکبار برعکس...که سفره هفت سین  سال اول و دوم ازدواجمان را بر میز ناهار خوریش چیده ایم و باتو و بقیه عکسها گرفته ایم...که کلی چیزهای دیگر..

اینها را برایت نوشتم که شاید اگر یک روزی اینجا نبودیم بدانی خانه بچگیت چه شکلی بود..راستش این چند روز از جا به جای این خانه عکسها گرفته ایم..انهم با غصه..

آخر میدانی آقاجان پیشنهاد داده است برای آنکه از 45 پله ای که تنها مشکل این خانه است راحت شویم به طبقه پنجم ساختمانشان کوچ کنیم....رراستش بین رفتن و نرفتن مانده ایم...خانه آقاجان(بعدترها آن را خودت خواهی دید) 100 متری هست و دو اتاقه....این برای منی که خانه 130 متریمان را زندگی کرده ام و خیالم از جولان دادنهای تو در آن راحت است کمی اذیت کننده هست....نمیدانم..

هنوز هم کمی تردید دارم..تردیدم فقط به خاطر بابایی هست که این رفت و آمدهای بیش از 5 بار در روز که هر روزه هست برایش سخت است..که دلم میگیرد اگر بعدها پاها و کمرش خسته شود....حالا هرچقدر هم که بگوید مشکلی برای من نیست..نگران من نباش..من مرد قوی هستم و بخندد ..ولی دلم میگیرد....هنوز هم دودلم با اینکه جواب منفی داده ایم...هنوز هم دچار تردید هستم..کاش من این همه وابستگی به خاطرات قبلها نداشتم دخترکم..ببخش که زیاد شد..فقط خواستم بنویسم برایت..

همسر نوشت:وقتی همه اش تقصیر من است..بعد تو هی نازم ا میکشی...من را لوس می کنی..بغلم می کنی....و از دلم دی می آوری چیزی که تقصیر من هست..من چه دارم بگویم در برابر همه خوبیهایت..ممنون....ممنون که همه چیز را..همه جواب های آخر ..همه تصمیمات آخر ...همه نظرات آخر را با در نظرگرفتن عقاید و اخلاق من گرفته میشود..ممنون