دنیای صورتی دخترکم

مامانی میدونم خیلی تاخیر دارم تو عکس گذاشتن واست و شاید بعدها بهم تذکر هم بدی بابت این رفتارم...ولی دلمشغولی های این چند وقت این قدر زیاد بوده که ... تنها فرصتی که هست نیمه شبهاست که تو به خواب ناز میری و من میخوام همه کارها رو انجام بدم.. ببخش مامان رو... اینم عکسای پرنیان مامان با لباس خونه ای های عیدش... قربون اون چشمای رنگیت بشم که وقتی فلش می خوره توشون..درشت میشن ...

                                                                                                             ...

مامان نوشت: این نوشته های مشکی مال ٥ فروردینه...یعنی خیلی وقت پیش ولی فوت مامان بزرگ سبب شد یه چیزایی نوشته نشه...یه چیزایی هم با تاخیر ثبت بشه... مامانی تو هیچ وقت مامان بزرگ منو ندیدی....چون همیشه قرار بود یه روز بعدی که مامان بزرگ بهتر باشه و حوصله داشته باشه تو را ببینه...تو دختر ٥ ماهه من هیچ وقت اونو ندیدی...و اون رفت...مامانی  این روزا وقتی تو خونه یادش می افتم فقط تویی که با خنده هات منو از فکر کردن به یه چیزایی باز میداری..... سلام پرنیانم... بهتر شده ای دخترکم؟ قربونت برم مامانی که اینقدر معصومی..اینقدر آرومی...حتی با اینکه یه مدته اسهال و استفراغ داشته ای.....حتی وقتی بالا میاری گریه نمی کنی....میدونی مامان......

                                                                   سلام گل مامان... الان که دارم می نویسم چند ساعتی هست که وارد سال جدید شده ایم...سال ٩١...سال نهنگ.... چندساعتی هست که چندماه پیش .....یعنی وقتی تو به دنیا اومدی...... نام پارسال را به دوش می کشه.....یعنی سال ٩٠...سال خرگوش... میدونی دخترک قشنگ من......

                                          سلام دخترک چشم رنگی من..... امروز بردیمت دکتر واسه چکاپ دم عید....من و تو و بابایی... یه جورایی چکاپ ماهیانت هم بود البته.... راستش فکر کنم این چکاپ رو هم لازم نداشتی ولی میدونی مامان ....دکترت حس خوبی میده به من...شاید واسه همینه که وقتی پرم ازنگرانی و دغدغه های زیاد در مورد تو...میبرمت اونجا....شاید تو فقط بهانه ای باشی تا اون با آرامش همه چیز رو برام شرح بده و در آخر بگه به حرف مردم گوش نده..مردم خیلی حرف میزنند... میدونی مامان همین حرفای به ظاهر ساده در مورد نرمال ب...

                         پرنیان مامان... امروز آخرین جمعه سال ٩٠ هست .....الان که دارم مینویمس تو کنارم توی یه خواب ناز رفته ای..البته بعد شش ساعت بیداری.... میدونی مامانی..وقتی بیداری من دلم نمیاد کاری بکنم...چون فقط منم و تو....حس میکنم اگه منم دیگه نباشم تنهایی ممکنه کلی تو خودت غصه!!بخوری....برای همین دوست دارم بشینم کنارت و باهات حرف بزنم...بخندونمت و پاهای کپلت رو مرتب توی دلت جمع کنم تا تو صدای خندت بلند بشه.. ولی وقتی میخوابی انگار کلی کار هست که باید انجام بدهم و نمیدونم چرا هیچوقت تموم نمیشه این کارا من....

  سلام پرنیان مامان.... به نظرم این اولین کار مهمی هست که بعد تولد تو انجام داده ام...یعنی درست کردن یه خونه کوچولو واسه تو و ثبت تمام لحظات قشنگی که واسمون رقم میزنی....البته با کمک خاله جان... دخترکم الان دیگه تو چهار ماه و هشت روزه شده ای... درست از 15 آبان  90 .....قتی 10 شب تو به دنیا اومدی و دکتر گذاشتت تو بغلم من خوشبخت ترین مامان دنیا شدم ....با اینکه هیچ وقت بلد نبوده م خوشحالیمو از داشتن تو به کسی نشون بدم ولی میخوام بدونی با اومدنت تمام شادیهای دنیا را برام آوردی.... دیگه تو هستی که بهونه ی خنده های من و بابایی بشی...بهونه ی بیرون رفتنهامون...بهونه ی آشتی های سریعمون...بهونه ی نگرانی های زیادمون... میدونی دخت...