بدون عنوان
بدون عنوان
سلام پرنیان مامان....
به نظرم این اولین کار مهمی هست که بعد تولد تو انجام داده ام...یعنی درست کردن یه خونه کوچولو واسه تو و ثبت تمام لحظات قشنگی که واسمون رقم میزنی....البته با کمک خاله جان...
دخترکم الان دیگه تو چهار ماه و هشت روزه شده ای...
درست از 15 آبان 90 .....قتی 10 شب تو به دنیا اومدی و دکتر گذاشتت تو بغلم من خوشبخت ترین مامان دنیا شدم ....با اینکه هیچ وقت بلد نبوده م خوشحالیمو از داشتن تو به کسی نشون بدم ولی میخوام بدونی با اومدنت تمام شادیهای دنیا را برام آوردی....
دیگه تو هستی که بهونه ی خنده های من و بابایی بشی...بهونه ی بیرون رفتنهامون...بهونه ی آشتی های سریعمون...بهونه ی نگرانی های زیادمون...
میدونی دخترکم وقتی شبا میخوابی من با چه ذوقی به ناخنای کوچولوی پاهات لاک میزنم و چندین بار قربونشون مدم..
میدونی دخترم وقتی بهونه می گیری بابایی واست با صدای بلندش ترانه میخونه و تو می خندی....
میدونی وقتی سرحالی بابایی باهات مچ میندازه و همیشه میگه مامانی بیا کمک ....پرنیان داره شکستم میده و از ته دل دوتایی می خندیم....
میدونی وقتی موهای کم پشتت رو برس می کشم و تو لبخند میزنی من تموم خستگی های اون روزم میره...
میدونی وقتی از اون خنده بی صواهای خودت که من اسمشو گذاشتم خنده سنجدی می کنی چقدر دلم می خواد بخورمت!!!
دخترکم چقدر زود خودتو توی دلمون جا کردی...
کاش من همیشه قدر این لحظات و خنده ها و تو و بابایی رو بدونم....
