بدون عنوان
بدون عنوان 
پرنیان مامان...
امروز آخرین جمعه سال ٩٠ هست .....الان که دارم مینویمس تو کنارم توی یه خواب ناز رفته ای..البته بعد شش ساعت بیداری....
میدونی مامانی..وقتی بیداری من دلم نمیاد کاری بکنم...چون فقط منم و تو....حس میکنم اگه منم دیگه نباشم تنهایی ممکنه کلی تو خودت غصه!!بخوری....برای همین دوست دارم بشینم کنارت و باهات حرف بزنم...بخندونمت و پاهای کپلت رو مرتب توی دلت جمع کنم تا تو صدای خندت بلند بشه..
ولی وقتی میخوابی انگار کلی کار هست که باید انجام بدهم و نمیدونم چرا هیچوقت تموم نمیشه این کارا من..
دخترکم دیشب اولین قاشق ماست زندگی چهار و نیم ماهگیت رو بهت دادم..و تو چقدر دوست داشتی ....یعنی اینو از خوردن و زبون زدنت میفهمیدم...
میدونم شاید این مزمزه کردنها برات زود باشه ولی تجربه های عزیز جون را نباید دست کم گرفت....
عزیز جون میگه کم کم باید طعم غذاهای آبکی را با سر انگشتم بهت بچشونم تا کم کم مزه همه چیز رو حس کنی وسیستم گوارشیت کم کم آماده بشه ...تاتوی شش ماهگی راحت و بدون هیچ مشکلی بتونی فرنی بخوری....
الان دیگه میدونی همه چیز فقط شیر مامانی نیست..این رو میشه از نگاه کردنت به چایی که دستم هست هم بفهمم...آخه حتی چایی هم که می خورم به لبام نگاه می کنی و اون زبون کوچولوت رو میاری بیرون....
مامانی بعد چند ماه ...انگار کم کم واسه خودم شدم دکتر...تجویز میکنم واسه شما..
الان دیگه میدونم وقتی چیز سرد بخورم مثه فلفل دلمه ای و حلیم بادمجون و ماهی....تو سردیت میشه و بیشتر روز رو میخوابی...
قبلا خیلی غصه میخوردم از خوابهای این مدلیت....ولی الان دیگه بلد شدم..مثه امروز ظهر که بعد ناهاد دوقاشق مربا خوری بهت چای شیرین و یه کوچولو نمک توش بهت دادم(نمک توش تجویز عزیز جونه) و باز شدی دخترک سرحال من....
پرنیان من......نگرانی های مامانی تمومی نداره...
تا دیروزها نگران واکسن و تب کردن و گوش سوراخ کردن و خوابتو شیر نخوردنت بودم..امروز تموم دغدغه م شده غذا خورد تو بدون اینکه بخوام نقر چندمی متوجه بشه....
هی دخترکم....من بینهایت بار دوستت دارم و همیشه ی همیشه مواظبتم....
از طرف یه مامان نگران
