به دنیا آمدنت...

سلام پرنیان من...

خوبی دخترک خواب الود من؟....صدای قطرات باران را میشنوی؟....

میشنوی دخترکم صداهای عجیبی  راکه به طور نامنظم به دریچه ی کولر برخورد می کند ؟

میشنوی صداهایی را که سبب خواب زدگیت شده اند و من چند مین یکبار مجبور میشوم با کشیدن انگشتانم به روی صورت آرامت کنم... میشنوی خانم؟..

اینها قطرات باران است دخترکم...

نباید برایت غریبه باشند دخترکم..آخر آنروز هم که تو به دنیا آمدی باران می آمد(میدانی حس میکنم این جمله را یکجا شنیده ام بعد در ذهنم آنقدر مانده تا عوض شده و الان ابینجور برایت نوشته ام...نوشتم تا اگر بعدها جایی چیزی خواندی ....یا شنیدی...فکر نکنی سرقت ادبی از طرف من یا او در کار بوده!!)

میدانی دخترکم ....

وقتی برای  زایمان به بیمارستان میرفتم باران می آمد ..وقتی تو به دنیا آمدی باران می آمد....

وقتی مرخص شدیی هم باران می آمد...

اصلا بگذار از اول اولش برایت بگویم...

میدانی گلم...

آخر میترسم بعدها یادم برود....جزییاتش را....حسم را....همه چیزهای مربوط به آن روز را...

میدانی پرنیان من....

سونوگرافی اولی آمدنت را روز سیزدهم آبان  زده بود....سونوگرافی آخرت...تاریخ ورودت به این دنیا را هفدهم زده بودم..و تو 15 آبان به دنیا آمدی....

بالاخره آمدی آنهم بعد از طی کردن یک دوران 9ماهه ی خوب و آرام در وجود من...

میدانی دخترکم....

آن شبی که عزیزجان و آقاجان آمدند خانه مان را یادم هست...

عزیزجان نگران بود..نگران من و ماه نهم و پله ها و خانه ی تنهایی و من...

دلش نگران بود..خوابهای آشفته میدید..این را روزها که مرتب در تماس بودیم می گفت...

اگر ذیر جواب میدادم نگران میشد..میترسید...

میدانی آخر...من از بعد بهتر شدن حالت تهوعم تا ماه نهم خانه ی خودمان بودم..میرفتم ولی به عنوان مهمانی های کوتاه مدت...

آخر خانه ی خودمان و آرامشی که در آن هست را دوست دارم..

اخر این همان خانه ایست که درش عروسی کردیم...حامله شدم و...درواقع اولین خانه سه نفره ماست..(گرچه میدانم این خانه به بزرگی های تو قد نمی دهد و یک روز می فروشیمش..ولی آنقدر از در و دیوارش و جا به جایش عکس گرفته ام که بعدها می توانم کلی برایت قصه پردازی کنم از خاطرات دونفره و سه نفرهمان برایت..)

بعد نمیدانم چه شد ....عزیزجان چه خوابی دیده بود  و چقدر نگران بود که  عصر آخرین پنجشنبه ی قبل از تولدت به خانه مان آمدند...با آقاجان...

ساک لباس تورا بستند...ساک لباسم را که بسته بودند برداشتند...بشقابهای میوه و کارد و چنگالهایی که آماده گذاشته بودم را دیدند....لیوانها و نباتی که از دوران عقدم برای چای شیرین روز تولدت کنار گذاشته بودم و الان کنار همان بشقاب های میوه قرار گرفته بودند را نشانش دادم...جای همه چیزهایی که بعد از زایمانم و ورود به خانه آماده کرده بودم را نشانش دادم تا یادش بماند....

آخر میدانی قرار بود این آخرین باری باشد که در خانه خودمان هستم و  دفعه بعدی برگشتنم به خانه همراه تو باشد...

حتی دستمال کشیدن  و جارو ی آخر زدن و  و لباسهای شسته و کلی ریزه کاریهای مربوط به خودم را هم  انجام داده بودم..در واقع آماده شده بودم برای ورودت به این دنیا..

بعد...

وقتی پدرت آمد ....از زیر قران رد شدم....

آرام آرام 52 پله را طی کردم.....

و همگی رهسپار خانهی آقاجان شدیم.....البته نه برای مدتی نه چندان طولانی.....

.....

شب قبل از تولدت همه چیز عادی بود...

همه دور هم بودیم...شوخی های خانوادگی....دورهم بودنهای آخر......حرف دایی جان که می گفت چهره ام نورانی شده و کم کم وقت امدن بچه  هست...حرف من که نه الان وقتش نیست..هیچ دردی ندارم...

بعد نمی دانم چه شد که بابایی و عزیزجانت اصرار کردند که چکاپ دو هفته یکبارم را فردا انجام بدهیم و نه چند روز دیگر...انگار هر دو می ترسیدند...

صبح یکشنبه وقتی می خواستیم برویم برای معاینه ..ساعت 8 بود...

خاله جان صدایم کرد....قرانش را به من داد...گفت انشقاق بخوان تا درد زایمانت کم باشد...

وقتی رسیدیم....اولین نفر بودیم..دکترم برعکس همیشه زود آمده بود....معاینه  ام کرد..درد داشت کمی...بعد مکث کرد.....گفت آزمایشهایت همراهت هست....بروید بستریش کنید...

عزیز جان گفت وقتش شده..خندید..گفت انشالله.....من هنوز باور نداشتم

گفت به همسرش بگو برایش شیر بادام و پر هلو درست کند.....گفت بگو شب که به ملاقاتش می رود برایش بیاورد...

عزیز جان گفت یعنی امشب  بچه می آید....

اینبار گفت دهانه رحمش سه سانت باز شده....کم کم بچه میخواهد بیاید.....اما من که درد نداشتم!!.

بعد نمی دانم چه شد که دلهره گرفتم..دلهره آمدنت...دلهره اینکه نکند دهانه رحمم 12 سانت باز شود...بعد من باز درد نداشته باشم...تو بیایی و من هنوز بیمارستان نرفته باشم...

بالاخره با باباییت که به امید اینکه باز این معاینه از همان چکاپ های معمول ماه های آخر هست و رفته بود ...تماس گرفتیم..خواستم برگردد....نگفتم دکتر چه گفته...راستش باباییت را که می شناسی.... سریع هول می کند......ترسیدم  تند بیاید...تصادف کند....

وقتی بعد از یک ربع آمد..وقتی سوار شدیم...وقتی گفت چه خبر...وقتی گفتم برو بیمارستان ...وقتی تعجب کرد..وقتی گفتم شب وقتی می آیی برایم پر هلو و شیر بادام بیار....وقتی  گفتم برایم دسته گل بگیر....آرایشگاه برو و کت و شلوار روی تخت را بپوش...وقتی گفتم تک دستی که گرفته ای توی کشو  سوم اتاق خواب گذاشته ام.....وقتی گفتم خانه  را گرد گیری کند تا موقع برگشتنم تمیز باشد..وقتی خواستم دوربین فیلم بردای و میوه فراموشش نشود...وقتی همه چیز را دانه به دانه باهم چک کردیم...

بعد کم کم باورش شد...

وقتی کنار بیمارستان ایستادیم.... وقتی 9 عدد خرمایی که خاله جان از مکه برایم آورده بود را خوردم....وقتی سوره انشقاق را خواندم...بعد وارد شدیم...

من ....بابایی.....عزیز جان...

وقتی مسئول پذیرش خیلی بداخلاق بود...وقتی در اوج همه ی نگرانیهامان و درک نکردنهایش دلم می خواست خفه  اش کنم که اذیتمان می کند...وقتی عزیز جان را به بخش راه ندادند و گفتند فقط همسر...وقتی کمی ترسیدم که عزیزجان نبود...وقتی سوار آسانسور شدیم....وقتی کارهای پذیرش را بابایی انجام داد...وقتی زنگ اتاق زایمان را زدیم.......وقتی گقتند بدون همراه....وقتی کمی بیشتر ترسیدم که هیچ کسی همراهم نبود.....

وقتی وارد بخش شدم..وقتی ازمن خواستند لباسهایم را عوض کنند...وقتی احساس تنهایی شدید داشتم آنوقت....وقتی دلم می خواست به حال این حسم گریه کنم...

بعد...وقتی لباسهایم را عوض کردم....حس تنهایی داشتم..

وقتی لباسهای خانه ام را مانده بودم چه کنم...حس تنهایی داشتم...وقتی روی تخت دراز کشیدم ..حس تنهایی داشتم...وقتی سرم وصلم کردند .....حس تنهایی داشتم

وقتی مرتب میخواستند دستشویی بروم..حس تنهایی داشتم..

وقتی به اتاق دیگری منتقلم کردند...حس تنهایی داشتم...در تمام این دوساعتی که گذشت حس تنهایی شدید داشتم...

بعد....وقتی خدمه ی بیمارستان برایم موبایل آورد....وقتی صدای عزیز جان از آنور خط می آمد که قربان صدقه ام می رفت...وقتی می خواستم گریه کنم ولی نکردم..وقتی خواست که با بابایی حرف بزنم  چون انگار او هم ترسیده بود و آرام شدم....

وقتی بعد چند وقتی، صدای عزیز جان از بخش آمد که داشت اصرار می کرد مرا ببیند..وقتی مرا صدا زدند...وقتی تند تند دویدم بغل عزیز جان..وقتی بغضم گرفت و دلم نمی خواست بروم..وقتی بوسید مرا....وقتی  بغلم کرد و گقت وسایلت را تحویل گرفته ام می برم...وقتی قران خاله جان را به من داد و گفت سوره بخوان آرامت می کند..وقتی گفت من و همسرت پشت در منتظریم تا موقع زایمان..نترس کنارت هستیم....وقتی برایم رانی آورده بود و ...

وقتی نه درد داشتم نه چیزی....وقتی قیافه ام نمی خورد به یک مامان....

وقتی تخت های کناری ام برایشان عجیب بود زایمان طبیع ی من..انگار که ....وقتی که برای من هم عجیب بود سزارین آنها..انگار که...

وقتی که ته ته دلم را خالی می کردند با حرفهایشان..وقتی که بالاخره اتاق خالی شد و همه رفتند برای سزارین شدن...وقتی 40 سوره انشقاق خواندم...40 کوثر خوان..40 ولعصر خواندم...40 حمد خواندم...یاسین و یوسف خواندم...وقتی ساعت 5 شده بود و هنوز درد نداشتم....

وقتی ماما تعجب کرده بود...وقتی که معاینه ام کرد....درد داشت..وقتی تلفنی با دکترم مرتب حرف میزدم و قرار شد آمپول فشار بزنم...وقتی نیم ساعت یکبار معاینه می شدم..اینجاهایش بد بود..کمی درد داشتم...کمی خجالت..کمی هم ترس....

وقتی 4 آمپول فشار زدند....وقتی کم کم دردهاشروع شد..ساعت 8 بود تقریبا...وقتی با آنکه  آدم مومنی نبودم ولی فقط با خدا حرف میزدم...وقتی که التماس دعاهای دیگران و آرزوهای مگوشان را از ته دل به خدا می گفتم و طبق یک سنت قدیمی که می گویند موقع زایمان حاجت روا می شودبقیه  و حاجتهایشان را در نظرم میاوردم....وقتی معاینه شدم و کیسه آبم را ترکاندند...وقتی کمی ..فقط کمی بیشتر از همیشه درد داشت...وقتی پتوی زیر پایم را عوض کردند

وقتی که دردها بیشتر بود ولی مثل دردهایی نبود که در کلاس یاد داده بودند.. دردهایی که گفته بودندمی گیرد... ول می کند..هی نزدیکتر...وقتی دردهای من از اول تا آخر همه یکجور بود....وقتی ماما برایم ساعت آورده بود و مرتب می خواست فواصل بین دردهایم را برایش بگویم و من مرتب بلند اعلام می کردم و می خندیدم...

وقتی باز معاینه ام کرد...دهانه رحم 8 سانت باز بود...وقتی قرار شد راه بروم...تا سر بچه پایینتر بیاید...وقتی دردم بیشتر شده بود....

وقتی باز معاینه شد...وقتی انگار وقتش رسیده بود...

وقتی به داخل اتاق زایمان بردنم...وقتی روی تخت مخصوص گذاشتند مرا...وقتی ماما می گفت موقع گرفتن درد  زور آخر را بزن...وقتی هی تشویق می کرد...روحیه می داد....وقتی که می گفت تو میتونی....

وقتی کنارم بود...دلگرمی میداد...وقتی سربچه داشت پیدا می شد...وقتی دکترم از در  آمد...وقتی خیالم راحت شد...

وقتی دکترم گفت زور آخر را بزن....وقتی که زور زدم و اذان می گفتم برای خودم...وقتی دکتر ذکر می گفت و مرتب تشویم می کرد...

وقتی که بالاخره..ساعت 9:58 یکشنبه شب.....روز عرفه...شب قبل عید قربان..

با فشار آمدی....

وقتی سرت پیدا شد...وقتی من نفس راحتی کشیدم...وقتی دکتر کشیدت بیرون..وقتی به نافت یک لوله خیلی بزرگ و تیره و کلفت  وصل بود که بعدها فهمیدم لوله تغذیه ات بوده....وقتی دکتر لوله را قطع کرد و تورا روبروی من برعکس کرد...وقتی من داشتم از خوشحالی می مردم...وقتی زد به کمرت و بعد صدای گریه ات بلند شد..وقتیی ماما تورا گذاشت در تخت کنار من...وقتی بلند بلند قربان صدقه ات می رفتم و ماما چند بار محکم آرنجش رو روی شکمم فشار می داد تا جفت از بدنم خارج شود....وقتی من همچنان قربان صدقه ات می رفتم و تو گریه می کردی....وقتی خونم بند نمی آمد و باز ماما به شکمم فشار می آورد...وقتی دکتر داشت بخیه میزد و من کمی درد داشتم..وقتی دلم می خواستت...وقتی که از ماما خواستم تورا روی سینه ی من قرار بدهد...وقتی بدن خونی و لخت تورا روی سینه ام گذاشت..وقتی که تو گریه ات بند آمد و با دهانت دمبال سینه ام می گشتی و دکتر ماشالله می گفت...

وقتی از سینه ام برداشتنت...تمیزت کردند...اسمت را پرسیدند...در حوله پیچیدن و بردنت....وقتی من یکساعت بخیه می خوردم ولی خوشحال بودم..وقتی تمام این مدت به تو فکر می کردم و دردی که شیرین بود...

وقتی به حرفهای هول انگیز دیگران در مورد ترسناک و دردناک بودن طبیعی زایمان کردن فکر می کردم و می خندیدم..وقتی که دلم می خواست به همه بگویم دردش مثل درد پریودیست فقط کمی پررنگ تر و نه خیلی بیشتر...وقتی که دلم می خواستم هر کسی نظرم را می خواهد نترسانمش دیگر.....از حس شیرین بودن لحظه اول بیرون امدن سرش بگویم برایش

وقتی که بعد یک ساعت بخیه آوردنم به سالن..وقتی که سریع تورا که پویده به لباس و کلاه صورتی بودی آوردند کنارم..وقتی که حس می کردم چقدر کوچکی....وقتی دو پرستار همراهت آموزش شیردادن را یادم دادند..و تو چه سریع و خوب سینه ام را همان بار اول گرفتی ...

وقتی توصیه های اولیه را کردند..وقتی روی یک تخت به بیرون از بخش زایمان بردنمان...وقتی عزیز جان...مامان جان و بابایی انجا منتظرمان بودند...وقتی تورا در گهواره جدا گذاشتند...وقتی بابایی همه چیز را رعایت کرده بود و همه چیز فیلمبرداری می شد.. .وقتی بوسیده شدم توسط همه..وقتی بابای هدیه ام را دستم کرد..وقتی بچه را بغل کردند..وقتی سریع چشمانت را باز کردی...وقتی سریع سینه هنوز شیر نیامده را به دهان گرفتی...وقتی وزن نوشته شده ات بود 3400 و قدت بود 51 سانت....وقتی اسمت را که طبق قرار قبلیمان قرار شده بود یک سورپریز باشد و تا لحظه آخر گفته نشده بود را پرسیدند.  ...

وقتی گفتیم.. اسمش هست پرنیان..به معنای حریر و لطیف..

وقتی...بالاخره تو شدی دختر ما..

تو