شروع یک ماه جدید

هی دخترک هفت ماه و دو روزه من.....سلام...

بابت تاخیر یک ماهه ام ببخش مرا گلم....بیشترش فقط بهانه هایی ست که البته همه اش خیر بوده....

راستش آن اوایل....یعنی بعد از واکسن شش ماهیگت....برایت نوشتم از درد زیادت....از ورم کردن پای راستت...از سه روز ناآرامی و تب کردنت...از حالت تهوع  و بی حالیت...از  شب بیداریها و نق زدنهایت...

ولی بعد دوبار پریدن مطلب موقع ثبت کردن..بی خیال شدم....بعد ...آنقدر بین آن روز و روزهای بعد و نوشتن اتفاقات افتاده فاصله افتاد که بی خیالش شدم....هر روز موکول می شد به روز بعد و این روندتا الان ادامه داشت....

فقط اینکه... این یک ماه ننوشتن دلتنگم کرده بود...دلتنگ از تو نوشتن...

این اواخر ...شبها موقع خواب حسی به سراغم می آمد...به نام عذاب وجدان.....بعد به خودم قول میدادم که فردا تلافیش را در بیاورم..جبران بکنم برایت...جبران کم کاریهایم را....

ولی روز که می شد....تو که بیدار میشدی...شیطنت هایت..خنده و شلوغیت....غذا خوردن و دمبال من آمدنت....خزیدن و زیر مبل رفتن و به زور بیرون کشیدنت....

خدا را شکر که این یک ماه پر بود از اتفاقات خیلی خوب...

به دنیا آمدن شایسته و رها...جشن پسر عمومی بابایی و کلی مراسمهای قبل و بعدش....اولین سفر سه نفره مان به مشهد و پیدا شدن گوشواره کوچولویت...آمدن خاله مریم-دوست دانشگاه-..آمدن خاله زیبا-دوست کلاس زبان- و هدیه های زیبایشان برای تو....

این یک ماه چقدر بزرگ شده ای دخترکم...

این را حتی می توان از نحوه  خوابیدنت حس کرد..

این دمر شدنها و به شکم خوابیدنهای شبانه ات...این غلت خوردنهای مکرر هنگام خوابت....این فقط دوبار شیرخوردن به هنگام خواب شبانه ات...این گرم شدنت..عرق کردن و بعد هنگام خنک شدن دوباره راحت خوابیدنت....

جتی می توان از نحوه خوردنت این بزرگیت را حس کرد...

این علاقه ات به سوپهای متنوع...عاشق آب هندوانه بودنت....خوشت نیامدن از ماست  علیرغم اصرارهای همیشگی ام....بستنی مزمزه کردنهای هفتگیت و کلی دوست داشتنهایت.....این ملچ و ملوچ کردنها و بعد غذا آب خوردنت...این پیشبند و لباس کثیف کردن و با دست خود مالیدن به صورت و دهانت....این  سفت کردن دهان به هنگام غذای سرد دادنت....

حتی لباس پوشیدنت هم بزرگتر شده در این یک ماه..

پوشیدن لباسهای چین دارت....بزرگ شدن موهای سرت و دو گوشی بستن موهای جلوت با کش همرنگ لباست..آنقدر که میشوی دخترک خرگوشی من...خریدها و زیر و رو کردن چندروز یکبار من و بابایی برای خریدن چیزهای جدید برایت...کوچک شدن شرتها و جورابهایت.....آویزان شدن لباسهای مجلسیت ته کمد  لباست به عنوان یادگاری کوچکیت....

هی دخترکم چقدر اینروزها بزرگتر و دوست داشتنی تر شده ای....می پرستمت خرگوش کوچکم....

مامان نوشت:به خودم و تو قول میدم..از همون قولهایی که هر وقت بابایی میده زیرش نمیزنه..قول میدم ازت بنویسم و تمبلی رو کنرا بذارم و مرتب عکسهات رو ثبت کنم....به این لحظات عزیز ..به خودم قول میدم....

مامان نوشت: یعنی دیر شده این هنوز خزیدنت..اینکه فقط میخزی وغلت می خوری ولی ٤ دست و پا نمیروی؟...آخر میگویند فلانی و فلانی این کار را می کنند...چقدر من از مقایسه بدم می آید ..می خواهم نکنم این کار را...ولی تاثیرات حرف بقیه را بر روی خودم چه کنم...