یه عالمه کار جدید

سلام پرنیانم...خوب و خوش هستی این روزها...

از خدا می خواهم برایت  این روزهای خوب را تا همیشه...

این روزها هرچقدر به  تولد یکسالگیت نزدیکتر میشویم انگار تو بزرگتر شده باشی...بزرگتر رفتار کنی ...

شاید هم من اینجور حس میکنم...حس مادری....

این روزها کلمه آقاجونی از زبانت نمی افتد ...اول از آقاجی شروع شد ..تا اینکه بالاخره تلفظش امروز   درست شد...شد آقاجونی...

این روزها خودت سوار ماشین شارژیت میشوی..آنهم وقتهایی که من نخواهم  بنشانمت روی صندلی ماشین قرمز رنگت...طریقه نشستنت را عکس گرفته ام..ولی مینویسم برای بعدها که این لحظات در ذهنم بیرنگ شد ...یادمان بیاید این چیزها برایت...

اول چهار دست و پا به کنارش میروی...بعد دستت را میگیری به آینه...بعد از جلوی ماشین! شروع به بالارفتن می کنی...کمی مکث ...یک استراحت کوچک...بعد نمیدانم چطورخودت را هل میدهی به داخل ماشین که  من همیشه وحشت می کنم نکند پایت اینبار بالا برود و دستت و صورتت داخل و بیفتی...ولی تو حرفه ای تر از این حرفها هستی....بعد از کلی هم بالاخره خودت می نشینی روی صندلی و خوشحالی می کنی که یعنی بله...

کارهای جدید دیگرت پله نوردی ست که خیلی خوب و به صورت خودکار یاد گرفته ای...آخر میدانی...در خانه ما...یعنی من و تو و بابایی...هیچ پله ای نیست که تو بخواهی تمرین پله نوردی کنی بر رویش.....ولی خانه مامان جان و عزیزجان هست..و تو تمرین نکرده چه خوب  این پله ها را طی می کنی..انگار بلد باشی از همان اول...فقط برگشتش برایت سخت هست...انهم به خاطر ترسمان از افتادنت هست که جلویت را میگیریم...کلا این روزها پیشرفت چشمگیری داشته ای در کارهای فردی...

تلویزیون و دستگاه را هم که خاموش می کنی..قبلا با کنترل ..جدیدا هم که شخصا به پای میز تلویزیون رفته....ساعتها انجا می نشینی و مرتب دستات کوچکت را بر روی دکمه خاموش و روشن فشار میدی..کمی نگاه....بعد خاموش...کمی نگاه...بعد روشن...سیکل تکرار ی این روزهای ماست..مخصوصا موقع نگاه کردن یک برنامه خاص...

همین کار را با کلید و پریزها می کنی....بالابزن...روشن..کمی نگاه...پایین بزن ...خاموش...باز هم کمی نگاه..

عاشق آن خرگوش صورتی بزرگتر از جثه ات هم شده ای....کلی بغلیش می کنی و روی رختخواب تلو تلو می خوری...بعد دوباره زورت نمیرسد ولش میکنی....کمی که انرژی گرفتی باز بغلیش می کنی و کلی حرفها ی نامفهوم نثارش می کنی...

در کابینت را هم که بلد شده ای باز و بسته کنی....آنقدر باز و بسته می کنی که خسته شوی..ولی هنوز به مرحله چیز بیرون ریختن از کابینتها نرسیده ای...چون نمیتونی بر روی دو پاییت به طور مستقل بایستی....برای همین در هنگام کابینت بازی! باید حتما با یه دستت  دسته کابینت را گرفته باشی تا باز شود...تکیه گاهت هم که به روی ان یکی در است..خب دیگر دستی نمی ماند که بخواهد وسایل را بیرون بریزد...البته تا روزی که مستقل شوی برای راه رفتن...بعد..خواهم آمد و تصحیح خواهم کرد این بند از نوشته  ام را..

از کلاه و شال و پالتو هم به شدت بدت می آید..انگار تحرکت را بگیرد..عرصه را برایت تنگ کند ..آنقدر جیغ میزنی و مخصوصا کلاهت را میکشی که بدون دخالت من..خودش از سرت کنده میشود...نکته اینکه....این بیشتر در مواردی که داخل ماشین نشسته ایم صدق می کند..

حرف از ماشین بابایی شد....جدیدا حسابی توی ماشین اذیت می کنی..من را که نه..خودت را..نق میزنی و گریه نصفه و نیمه می کنی...اولش میگوییم برای کلاهت است...بعد که در می آید و تو هنوز آرام نیستی.....بابایی طبق عادت وقتهایی که تو نق میزنی و او میگوید نکند شیر میخواهد..همین حرف را تکرار می کند..بعد من کمی که شیرت دادم..باز نق میزنی...بعد هر دو میفهمیمم دلیلش چیست...بله..تو اعتیاد پیدا کرده ای به اینکه بروی بغل بابایی و فرمون بازی کنی!! ...راننده بشوی و با بابایی بوق بوق کنی انهم در هنگام رانندگی..این عادت بدیست که بابایی چند بار انجام داد و الان هرکاری که میکنیم تا یادت برود ...نمیدانم چرا نمیشود..فقط باید عادت جیغ و گریه و فرمون بازی را یکجور نامحسوس از سرت بیندازم..کمی سخت است ولی من میتواننم...

از بازیهای جدیدی که یاد گرقته ای بگذار برایت بگویم.....

جدیدا تا دستمان را میگذاریم بر روی زمین و میگوییم کلاغ...تو دستت را بالا برده یا نبرده میگویی دَر.....منظورت همان پر است....بعد ..باز چند بار که این کار را که بکنیم توهم تند تند میگویی دَر..دَر...و میخندی....البته خدا کند همیشه روی مودش باشی وگرنه خودمم را بکشم تو انگار که نه انگار ..حواست را به جایی دیگر پرت می کنی!...

آن بازی حلقه و میله را هم که برایت گرفته بودیم یک روز نشده یاد گرفته ای..فقط ترتیب گذاشتن حلقه ها را نامرتب میگذاری...یعنی به جای آنکه از حلقه نارنجی...زرد...سبز..و آبی شروع شود و به حلقه کوچک صورتی ختم شود تا میگویم  حلقه نارنجی.شنیده و نشنیده حلقه کوچک صورتی را برمیداری و آن را درون میله می اندازی.....مگر اینکه خودم یکی یکی با صدای بلند رنگشان را بخوانم..دستت بدهم...بعد تو درون میله بیندازی و من کلی خوشحالی کنم....کلی در این  کار حرفه ای شده ای..و من به این زود یادگرفتنت و دقیق بودنت افتخار می کنم.....

دالی بازی را هم که به خوبی بلد هستی..انگار متخصصش باشی....به صورت حرفه ای دالی بازی می کنی..از پشت در سرت را بیرون می آوری...پشت من قایم میشوی و باز سر مبارک است که چپ و راست میشود..با دسته ی مبل همین بالا و پایین رفتن سر ادامه دارد.....و کلی چیز دیگر که هر روز توسط تو کشف و تبدیل به دالی بازی میشود و کلی مایه تفریح من و بابایی....

یک هفته ای هم هست که تا می آیم پتویت را جمع کنم..اصلا همین که دست میگذارم به آن..بعد بلند میکنمش برای تا کردن..تو به سرعت نور از هرکجا که باشی خودت را میرسانی و بعد ولو!! میشوی بر روی پتو...هی هم غلت میخوری و میخندی که یعنی بله.....بعد من می مانم و تو و پتویی که مرتب دور میز ناهار خوری و هال می کشمش بر زمین تا خنده ها و شیطنت های تو بیشتر ضود...

خب دیگر ...بس است تا همین حد برای این بار...

فکر کنم دفعه دیگر که بیایم باید از روز یکسالگیت بگویم...

پس تا آن موقع مراقب خودت باش نه به خاطر خودت که به خاطر من...بوس مامانی...تو دختر عزیز منی....

مامان نوشت....شب تولد قمریت...با بابایی رفتیم رستوران آ.ت.ش.گ.ا.ه....تو در صندلی بچه نشستی..غذای مورد علاقه ات یعنی جوجه را با علاقه میل کردی....خورشت ماست مزه کردی و دوست داشتی....و کادوی بابایی را دریافت کردی.....عکس تو و کادو به زودی در این مکان ثبت خواهد شد...