آن گوشواره گوش چپت...

سلام خرگوش خانومی مامان....

باز هم تو خوابیده ای...مگر قرار نبود که خرگوش خانومی کوچک مامان ریتم خوابش درست شود...شبها زود بخوابد و روزها پرجنب و جوش شود...پس چه شد که تو این دو مقوله را برعکس زندگی می کنی این روزها........

راستش چند روزیست که گوشواره  گوش چپت شکسته شده....همان گوشواره گل سه پر که وسطش نگین قرمز دارد و اولین خرید سه نفره من و تو و بابایی بود....همان گوشواره قرمز رنگ که کلی اتفاقات عجیب با خود به دنبال داشته تا بالاخره تصمیم جدیدی برای بودنش گرفته شد.....

اصلا از اول اولش...

یادت می آید برایت ثبت کرده بودم که اردیبهشت پارسال وقتی تو 6 ماهه بودی...اولین سفر 3 نفرمان به مشهد انجام شد...

راستش مقصد سفرمان هم کلی ماجرا دارد در خودش....قصدمان سفر به کیش بود...بعد نمیدانم چه شد که اصرار بقیه کارگر افتاد و ما شدیم زائر امام رضا...قرار بود تو هم شوی بیمه امام رضا...

بعد چیز جالبی که هنوز هم برایم جالب است ان گوشواره گوش چپت هست که...

روز اول....رفتن به حرم....قران خواندن من و بابایی و بازی کردن تو جلوی پای  ما.....خرید چند ساعته از بازار...(آخر میدانی...مامان خانومیت عشق بازار و خرید دارد حتی موقع زیارت) .بعد....ناهار خوردن در رستوارن و رفتن برای استراحت و ....

وقتی خواستم لباست را عوض کنم..وقتی گوشواره سمت چپیت نبود....وقتی سرما خوردگیت هم بدتر شده بود و حتی نفس هم نمیتوانستی بکشی..وقتی همه جای اتاق و حتی صندل و لباسهای خودم و تو را دیدم و هیچ خبری از گوشواره ات نبود.....وقتی گریه ام گرفت و با امام رضا دعوا کردم!! که ..همه گفتند بیایم تا بیمه تو بکنم دخترکم را...سرماخوردگیش که بدتر شده..گوشواره اش که گم شده...خودم که خسته ام....گفتم اگر بروم..اگر همه چیز رو به راه نشود...اگر آنطور که همه میگویند نباشی..میروم و دیگر پشت سرم را نگاه نمی کنم...بعد گریه بود و کلی خواب...

روز دوم..وقتی رفتیم به شفاخانه برای سرماخوردگی تو..وقتی کلی شربت و دارو نصیبت شد...وقتی موقع برگشت به طرف حرم روان بودیم ....وقتی صندل مشکی پایم را اذیت می کرد..وقتی مرتب پایم را تکان می دادم که سنگ ریزه هایی اگر هست ازصندل خارج شود و این اتفاق نمی افتاد..وقتی از بابایی خواستم یک لحظه صبر کند .... وقتی پایم را برداشتم  چیز عجیبی دیدم....گوشواره بین کف پا و صندلم قرار گرفته بود..وقتی تعجب کردم از پیدا شدنش....از اینکه چطور می توانست انجا باشد..درون صندلی که همه جا را با آن طی کرده بودم و همه جایش باز بود!!

وقتی شرمندگیم بیشتر از خوشحالیم بود....وقتی واقعا ایمان اوردم که یکی آن بالاها هست که هوایمان را حسابی دارد...که دلم رفت برای امام رضا...که بیت کردم سفر بعدی که به دیدنش بیاییم گوشواره هایت را هدیه به خودش می کنیم...

که حتی بعد از آمدنمان از مشهد..هرجا دلم بگیرد باخودش می حرفم و نه بیشتر..

بعد...همان گوشواره گوش چپت..بارها و بارها از گوشت افتاده و بارها و بارها پیدا شده....تا دیشب که چفت همان گوشواره باز شکست و من و بابایی از خیر درست کردنش گذشتیم...

قرار شد نذرمان را عملی کنیم و در فکر طرح و مدل گوشواره های جدیدت باشیم...

دخترکم میدانی.....یک وقتهایی...یک جاهایی...آدمی یک کارهایی می کند....یک حرفهایی می زند..یک اعتقادهایی پیدا می کند ...که باورش برای خودش هم سخت هست...وگرنه میدانی....من کجا و این اعتقادات کجا...

مامان نوشت....میدانی عزیزکم....من این روزها به شدت دلتنگم....چقدر خوب هست که تو هستی و مسکن این روزهای منی...