اولین کفش پوشیدن

سلام پرنیانم....خوبی نفسم..

امروز فکر کنم 28 شاید هم 29 بهمن باشد!!

راستش این چند روزی که نبودم خیلی اتفاقها افتاده است...ببخش که همیشه خدا بهانه ای هست برای توجیه ننوشتن ها..

حال عزیزجان خوب نبود و خدا را شکر که آنژیو مجدد جواب داد و آن همه فکر بدی که می کردم تمام شد..

راستش یک پست باید منحصرا فقط درباره عزیزجان برایت بنویسم...ولی الان نه وقتش هست و نه حسش..

این روزها که گذشت تو عادت غذاییت دوباره بهتر شده است...

فعلا با گوشت چرخ کرده چپ افتاده ای...فکر کنم یک زمانی عاشقش بودی:-)))

ولی الان تا دهانت بگذارمشان...حسش که کنی تف میکنی بیرون!!راه های مختلف را هم امتحان کرده ام...اول پلو دادمت..بعد قاشق بعدی را مخلوط گوشت و پلو....باز همان عمل تف کردن...

بقیه غذاها را مشکلی نداری...تنها تقاوتش اینکه یک گام نزدیکتر شده ای به مستقل شدن در غذا...اینکه این روزها غذا از دست من نمی خوری..تا در دهانت بگذارم میدهیشان بیرون...چند روزیست مخصوصا مرغ که داشته باشیم...میدهمش دستت...تو هم برای خودت به نیش می کشیشان..خسته که بشوی با دست کوچک و تکه تکه شام می کنی..بعد در دهان کوچکت می گذاریشان...بساط تعارفت هم که همیشه خدا به پاست:-)))مخصوصا وقتی دیگر چیزی نخواهی و به زور در دهان من میگذاریشان:-***

عاشق سیب هم که هستی...بدهم دستت...خودت گازهای کوچک می زنی...همه اش را نمی خوری..ولی گازهای کوچکت آنقدر ادامه پیدا می کند که بشود اندازه گاز یک آدمیزاد آنهم از جنس مرد!!

اراستی گفته بودم که من یا بابایی را محبور می کنی که روزی چندصد بار کفش و پالتو و کلاه و گوشی صورتیت را تن بچه های کوچک و بزرگت کنیم!! خب ..خبر خوب اینکه این مسئولیت را از دوش ما برداشتی ....خودت این روزها عروسکهایت را از گربه کوچولوی جغجغه ایت تا خرگوش صورتی بزرگت...همه را به تنهایی می پیچی داخل لباسها و کمک هیچ کسی را هم قبول نداری.....آنقدر این کار ادامه پیدا می کند تا خسته شوی..و من اصرار کنم بگذار من هم در باریت شریک شوم و باز باهم عروسک بازی کنیم:-)))

راستی...چرا از گیر روی سر خوشت نمی آید..راستش به دلم مانده که یک روز برایت گیر بزنم و تو به ثانیه نکشیده ...از موهایت جدانکنیشان....

اولش فکر می کردم سرت درد میگیرد از آن گیرهای فسقلی!!...ولی وقتی چندبار توی خواب برایت گیر زدم و تو موقع بیداری ...وقتی متوجه نشدی که چیزی روی سرت هست ..اذیت نکردی و مرتب دستت را توی موهایت به گشت زدن وادار نکردی خیالم راحت شد که تو فقط فوبیای گیز زدن داری و یاهم عادت کرده ای به این زدنهای من و کندنهای تو..انگار بازی باشد برای تو...

خبر دیگر اینکه...الان شمبه است...و شما از یک شنبه هفته قبل بالاخره کفش پوش یدید و چه خوب با پروسه باکفش راه رفتن کنار آمدی..راستش با تعریفهایی که از مامانهای دیگر شنیده بودم همه اش میترسیدم اگر این کفش پوشیدنت مثل گیر زدنت باشد چه کار کنم..

تا یکشنبه  که توی پاساژ میخواستی  از بغل بابایی پیاده شوی و برای خودت گردش کنی..دیدیم دیگر واجب است برایت استفاده از کفش..یک مغازه هم کفش پسند کردیم...وقتی خواستیم به پایت کنیم..اولش کلی کولی بازی در آوردی...کلی گریه بود..با بابایی بود منصرف میشدیم ولی وقتی  پوشیدی..وقتی بابایی دستت را گرفت و چند قدم زدی عاشق کفش شدی...با اینکه به پایت بزرگتر بود ولی با بدبختی از پایت در آوردیمشان..گریه می کردی و کفشت را می خواستی:-)))

خلاصه اینکه این روزها وقتی بیرون می رویم..تا از ماشین پیاده میشویم...وقتی وارد مجتمعی می شویم که جا هست برا یجولانهای تو..یا همان داخل پیاده رو...تو کلی تاتی تاتی می کنی و از صدای بوقهای کقش کرم قهوه ایت لذت میبری..کلی به همه جا دست می کشی و ورجه وورجه میکنی و سرحالتر از قبل شده ای..

کارهای جدید این روزهایت..

دستت را میگذاری روی لبهایت و بوس میکنی هر کسی که باشد..البته بعضی اوقات که یادت برود یکبار که برایت انجامش بدهم باز توهم می کنی....

فعلا....بوس. ..با آرامش بخواب دخترکم...که آرامش تو ، آرامش منست....

مامان نوشت:امشب وقتی خونه مامان جون اون پولکی را خوری و اونجوری شد...فقط گفتم یا امام زمان..

پولکی از لیست مورد علاقه هایت حذف شد..فقط هم خانه مامانجان برایت امکان خوردنش وجود داشت که خودشان هم ترسیدند...ببخش عزیزکم ولی تا همین الان هم..فکر کردن بهش تپش قلبم را بیشتر می کند...ببخش مامانی را...ولی میمیرم اگر اتفاقی برایت بیفتد..

همسر نوشت:ممنون همسرم که هستی و بودنت به ما آرامش میدهد...ممنون که در همه حال هستی....