اولین پیاده رویهای روزانه
اولین پیاده رویهای روزانه سلام پرنیانم...
امروز چهارشنبه....
خوبی عزیزکم.....الان که خوابی....تنفست منظم و شکر خدا همه چیز روبه راه هست..
این روزها کلی باهم پیاده روی میکنیم...برای همین شبها به نسیت زودتر می خوابی....یک و نیم نهایت بیداریت هست.....خیلی خسته میشوی..فکر کن خروپف هم میکنی:_)))))
چند روزیست عصرها حدود ساعت ٤-٥ ......وقتی حس میکنم هر دو نیاز به یک تفریح مادر و دختری داریم:-)))کارهایت را میکنم...خوراکی و آب برایت برمیدارم....دست هم را میگیریم و از خانه تا پایین تر از پل هوایی میرویم....(برای بعدترها..نرسیده به خیابان کاخ) ...راستش این مسیر هر روزه..وقتهایی که تو نبودی ٥ دقیقه بیشتر طول نمی کشید..ولی فدای تو و اون تاتی کردنهایت بروم که نیم ساعت رفتن این مسیر طول میکشد....و برگشتنها با اینکه کمی بغلیت میکنم باز زمان میبرد..
راستش از راه رفتی خیلی لذت میبری.....از این پیاده رویهای روزانه..از دیدن مردم خوشت می آید...به مردم زیاد نگاه می کنی و فقط کافیست که بچه ای ببینی حتی اگر از تو رد هم شود آنقدر سرت را برمیگردانی و نگاهش میکنی که تالاپی بیفتی:-)))
حس میکنم تاثیر همین یک ساعت بیرون رفتنهای روزمره به قدری زیاد هست که سبب شادتر شدنت..ورجه وورجه کردن بیشتت و خلق خوشت شده است....
کار جالبی هم که میکنی در این بیرون رفتنهای دویا سه نفره...بسیار حرف میزنی...برخلاف ماشین که از نشستن درونش سریع خسته میشوی..غرمیزنی..گریه میکنی و هیچ حرفی زده نمیشود...در پیاده رویها..به همه چیز..دیوار..لباس...ویترینها...نی نی ها..دست میکشی و با صدای بلند حرف میزنی....میخندی..جیغهای خوشحالی میکشی...
کلا راضی هستم از احوال این روزهایت...
خبر دیگر اینکه..
گفته بودم برایت مانده ایم بین دوراهی رفتن یا نرفتن از این خانه...
تصمیم گرفته شد....
میرویم....
این روزها همه چیز را دارم بسته بندی می کنم...دست تنهایی با تو کمی سخت هست...بابایی خیلی کمک می کند ولی ظرافت کاریهای زنانه می خواهد خیلی چیزها........توهم که انگار دنیا را داری وقتی که میپری وسط این شلوغی ها و میخواهی با هرچیز که قبلا اجازه دست زدن به آن را نداشته ای برای خودت پادشاهی کنی..
راستش هر جایی را که جمع و جور میکنم از تمامی زوایا و وسایلش برایت ریز به ریز عکس گرفته ام..ساعتها فیلم گرفته ام و توضیح دادم ام که اینها چیست..از اولین کفش و جورابت...از تمامی خاطراتی که تو درآن حضور داشته ای و بعدترها هیچ از آن به خاطر نخواهی داشت...
....
دیگر بروم مامانی...خیلی خسته ام...باید تجدید قوا کنم برای فردا و و یک روز جدید..یک عالمه کار جدید..
خدانوشت:خدایا شکرت که به من عطا کردی دختری که همیشه آرزوی داشتنش را داشتم.....کمکم کن تا بتوانم انسانی خوب و پاک تربیتش کنم..
همسر نوشت:این چند روز که شونه چپم درد می کرد..وقتی توی خواب ..وسط ناله...حس میکردم دست قویت داره پماد میماله روی اون جای درد و ماساژش میده تا دردم کمتر بشه..راستش من ممنونم بابت همه چیز....من همه فداکاریهایت را درک میکنم فقط نمیدانم چرا بیشتر از آنکه احساسات داشته باشم منطق دارم.:-))):-*
