بیماری ویروسی

سلام پرنیانم..

ساعت ٣ نیمه شب....دم دمای چهارشنبه....

قبل از از تو نوشتن ..یک چیز بگویم نازنینم...

میدانی....من خوشم نمی آید ویرایش کنم...نوشته ها را...دست خودم نیست ولی حسم عوض میشود موقع ویرایش...شابد برای همین است که  قبل از ثبت نوشته ها نمی خوانمشان...

ولی اینکه قار قار کلاغ را برایت غار غار نوشته باشم ...اینکه تازه الان آنهم گذری چشمم به کلمه اش افتاده باشد...رنجم میدهد..باور کن بی نهایت مهم است برایم این درست نوشتن ها....فقط نمیدانم حواسم کجاست  این وقتها...

چند روزیست  بیماری ویروسی گرفته ای عزیز من....اسهال و تب و بی اشتهایی شدید...فقظ شیر مرا میخوری...فکر کنم چشمت زدم از بس از خوراکت تعریف کردم

این نخوردنها خیلی زود به تو اثر کرده....هرکسی میبیندت میفهمد مریضی....امروز خیلی بهتر بوده ای...تبت قطع شده...ولی هنوز شکمت بد و زیاد کار می کند..و بی اشتهایی شدید...

یک چیز بامزه بگویم از پریشب....فکر کنم ساعت حدود سه بود..یعنی حوالی همین الان....بعد...دست که به بدنت زدم طبق عادت هر شبی...تا دمایش را چک کنم..دیدم داغ داغی...بیدارت کردم..خواستم شربتت بدهم..گفته بودم که به قطره استامینوفن حساسیت داری...شربتش برایت ٧ سی سی بود....ار تجربه سری قبل میدانستم کلی جنگ و گریه داریم برای این خوردن تو....

به تو که گفتم ...گفتم شربت میخوری...هوشسار شدی...سرت را با التماس تکان میدادی و می گفت  نه..خودت را به بابایی می چسباندی....

بهت که گفت میخواهی پاشویه ات کنم...وقتی آرام گرفتی....و گفتی باشه..باشه...

وقتی تا صبح تبت پایین نمی آمد..من بیدار بودم تا پاشویه ات کنم (آب و شوید)..توهم که خنکی آب که به بدنت میخورد مرتب از جا می پراندت...خدارا شکر ٩ صبح تبت پایین آمد...بعد بابایی شیاف گرفت و کلی کارهایمان جلو افتاد

راستش اینها چیزهای خاصی نیست برای نوشتن...فقط یادم می آورد که یک قدم دیگر بزرگتر شده ای...اینکه موقع عکس گرفتن..تا بگویم بخند...فیگور میگیری و قیافهات را خرگوش می کنی...که یک دفعه میبینم غیبت زده....یواشکی که به سراغت می آیم..میبینم خودت رفته ای داخل اتاقت....همه چیز را درای زیر و رو می کنی و ١ ساعت تمام به من کاری نداری و من به کتاب خواندنم میرسم....اینکه جدیدا توجه کرده ام کیفی که برایت خریده ام را از روی نوع کیف گرفتن من دستت میگیری...مثل چند روز پیش که کیف دوتایمان به بازویمان بود...من بی توجه به تو حالتم را عوض کردم و دسته کیف را دستم گرفتم ..دیدم به من که نگاه کردی....سریع دسته کیفت از روی بازو به انگشتانت پیچک شد....اینکه نیمه شبها از خواب بیدارم میکنی.....میگویی آب....بعد برایت که بیاورم....خودت دستت میگیری..میخوری...لیوان خالی را به من میدهی و دوباره به خواب میروی....اینکه همه ٨ جفت کفشی که تا الان داشته ای کوچک شده...حتی صندل صورتی خوشکلی که تابه حال نپوشیده ای و فقط دو جفت کفش برای الانت مانده که در حال استفاده اس...اینکه گردش که خبواهیم برویم خودت ادکلان شیشه باریک مرا از میز آرایشم برمیداری و به لباشت اشاره میکنی و و یگویی بزن....اینکه جدیدا خودت به تنهایی سوار آسانسور میشوی.....طبقه همکف را فشار میدهم.....بعد اصلا تتنهایی داخل آسانسور گریه نمی کنی..تا بابایی آن پایین منتطرت باشد و باهم بروید خریدهای کوچک سرظهر را باهم بکنید(اعتراف میکنم بار اول که تنهایی گذاشتمت درون آسانسور..خیلی ترسیدم..پشیمان شدم..اینکه نکند گریه کنی..نکند دستت برود لای در آنهم موقع باز شدن..که نکند اتفاق بدی بیفتد..ولی ازتصویر آیفون که خروج تو و بابایی را از در خانه دیدم..کلی خیالم راحت شد..بارو کن )

کلمه هایی که یادم رفت بنویسم..

تفش......منظور همان کفش هست...

مسی.....منظور همان مرسی ست.کسی چیزی بدهد به تو...بگویم مامان بگو مرسی....سریع انجام میدهی..بعضی اوقات هم خودت بدون یادآوری من استفاده اش می کنی...

اباس....منظور لباس هست که وقتی بخواهی لباسی بچوشانمت استفاده اش می کنی...

بُخو....همان بخور هست که به کسی بخواهی تعارف غذایت را بکنی میگویی....مثلا سیب زمینی که از دهانت در آورده باشی:-))..هی سرت را تکان بدهی و بگویی بخو...بخو...

کم  و بیش جمله بندی هم می کنی...مثب آب مخوام.....

راستی این روزها عاشق عکس ازدواج من و بابایی هستی.....تا بگویم عکس مامانی و بابایی کجاست..میروی و نازشان میکنی...

دیگر خیلی دیر شد...فعلا...

همسر نوشت:ممنون بابت این روزها...بابت همه روزها...