اولین پیاده روی

امروز بیست و چهارم فروردینه....تاریخ میزنم چون معلوم نیست این مطالب کی پست بشه....شاید میخوام اتفاقای کودیکت زیاد تحریف نشه!!!.......

امروز یه روز خوبه که شکوفه ها در اومده...بوی بهار هنوز هست و هوا یه کم گرمتر ار قبل شده و تو.....

تو این روزا خیلی ناآرومی دخترک من....

شبها تا ساعت شش صبح بیداری می کنی ....البته نه از اون بیداریهایی که توی رختخواب باشی و من ورزشت بدم و تو بخندی....نه از اون بیداریهایی که یا علی بگم و دستای کوچولوت رو بگیرم و تو بلند بشی یا با هم فییلم و ترانه های کودکانه ببینیم و تو زل بزنی به تی وی

انگار اون بیداریها و سرحالیهات به یه زمان خیلی دور تعلق داشته...

این روزا بیداریهات از جنس غر و گریه و بیتابیه...

اینقدر گریه می کنی که منی که توی خونه هیچ وقت عادت به بغل کردنت نداشتم  رو حسابی ادب کردی...اونم تویی که همیشه یا توی روروئک بوده ای یا قبلترش توی رختخواب با انگشتای دست و پا و جغجغه ت  سرگرم بودی و من کنارت به کارای روزمره م میرسیدم....

این چند شب تا صبح توی بغلم بوده ای...گریه می کردی و حسابی دل پیچه داشتی....

میدونم تقصیر چیه ..تقصیر اون یکم آب سوپی هست که سرخود بهت دادم و...

خدا را شکر که شکمت باز زرد کار کرد و کم کم بعد ٤ بار دکتر رفتن اونم تو فاصله ١٥ روز  ..کم کم داروهای آقای دکتر داره اثر می کنه و تو داره حالت بهتر میشه...

امروز فقط یه ساعت اذیت کردی و این یعنی هیچی..یعنی عالی...

اینجور وقتاست که دلم واست حرفزدنای بچه گونه ت..خنده هات و غلت خوردنات تنگ میشه...

دخترکم از خدا می خوام همیشه سالم و خندون باشی چ.ن خنده ی مامانی به خنده ی تو بسته شده..تو خوب باشی منم خوبم...پس لطفا خوب باش....

همیشه همیشه...

راستی امروز واسه اولین بار با کالسکه بردیمت بیرون..دوساعت پیاده روی کردیم و تو کلا دختر خوبی بودی..

مثل موش !! سرتو بالا آورده بودی و همه جا را نگاه می کردی..همه چیز واست جدید بود ولی دیگه آخراش که بارون اومد حسابی ترسیدیم...

اخه با ماشین که نبودیم...هوا هم یهویی بد شد تو هم هیچی غیر یه کلاه نداشتی....

دیگه هیچ وقت  هیچ وقت اینجوری گول خوب بودن هوا را نمی خورم....چون منو غافلگیر می کنه ...اونوقت باید مثه امشب تورا بغل کنم و عین دیوونه ها زیر قطره های بارون بدوئم تا به خونه مامانجونت برسیم....تازه شم بابایی هم کالسکه به دست دمبال ما:- ))))

میدونم تصورش هم خنده داره....حالا باز خدا را شکر اینجور وقتا همه هوای یه مامان با یه بچه کوچولو را دارند...حتی ماشینای تو خیابون هم وایمیستند و با سرتکون دادن میگند بریم...حتی مردم تو پیاده رو هم خودشونو می کشند کنار تا پرنیان سرما نخوره!!

دخترکم بزرگ شده ای بزرگ....

و من امشب اینو بیشتر از همیشه حس کردم....

 عکس بالا هم  قبلپارک رفتنت بود:))))